که جان را فرستد بر دشمنان؟

به لشکر گه خویش چون بنگرید

لبش گشت خندان دلش می گریست

به دل گفت جان من است این جوان

که کرد این که من در جهان می کنم؟

ز تن جان خود را روان می کنم

مگر، این چنین کرد یزدان نصیب