که کرد این که من در جهان می کنم؟

لبش گشت خندان دلش می گریست

به دل گفت جان من است این جوان

که جان را فرستد بر دشمنان؟

ز تن جان خود را روان می کنم

مگر، این چنین کرد یزدان نصیب

که مه بیشتر وقت باشد غریب