ز تن جان خود را روان می کنم

به دل گفت جان من است این جوان

که جان را فرستد بر دشمنان؟

که کرد این که من در جهان می کنم؟

مگر، این چنین کرد یزدان نصیب

که مه بیشتر وقت باشد غریب

پس آن خسرو خاوری را براند