که مه بیشتر وقت باشد غریب

که کرد این که من در جهان می کنم؟

ز تن جان خود را روان می کنم

مگر، این چنین کرد یزدان نصیب

پس آن خسرو خاوری را براند

شکر پاره لشکری را بخواند

بر آن لشکرش میر و سالار کرد