پس آن خسرو خاوری را براند

ز تن جان خود را روان می کنم

مگر، این چنین کرد یزدان نصیب

که مه بیشتر وقت باشد غریب

شکر پاره لشکری را بخواند

بر آن لشکرش میر و سالار کرد

دل و گوش او پر ز گفتار کرد