همی ریخت از خرمن ماه کاه

بیامد که بر سر کند خاک خور

نمی یافت کز اشک شد خاک تر

به عادت فلک بر سر کوی و راه

همه راه ز آمد شد کهکشان

پر از کاه شد چون ره کهکشان

دم صبح آهی برآورد سرد