همه ناله و وای برداشتند

تو گفتی که بودش سیاه و کبود

زمین در پلاس سیه تار و پود

چو تابوتش از جای برداشتند

بزرگان سراسیمه چون بیهشان

همه راه بر دوش نعشش کشان

نهادند یاران به خاک اندرش