که غلمان و حورت چرا دیده اند؟

دلم رشک بر حوض کوثر برد

که سرو تو را کنار آورد

دل و جانم از رشک پیچیده اند

به آب مژه پاک می شویمت

تو در خاک و در آب می جویمت

از آن اشک ریزم چو ابر بهار