که سرو تو را کنار آورد

عجب باشد ای ماه رضوان سرشت

اگر چون تو سروی بود در بهشت

دلم رشک بر حوض کوثر برد

دل و جانم از رشک پیچیده اند

که غلمان و حورت چرا دیده اند؟

به آب مژه پاک می شویمت