به آب مژه پاک می شویمت

که سرو تو را کنار آورد

دل و جانم از رشک پیچیده اند

که غلمان و حورت چرا دیده اند؟

تو در خاک و در آب می جویمت

از آن اشک ریزم چو ابر بهار

که از گل برآرم تو را لاله وار