تو در خاک و در آب می جویمت

دل و جانم از رشک پیچیده اند

که غلمان و حورت چرا دیده اند؟

به آب مژه پاک می شویمت

از آن اشک ریزم چو ابر بهار

که از گل برآرم تو را لاله وار

نمی خواستم گرد بر دامنت