به باد صبا گفت در نافه مشک

شدی پیش اهل جهان معتبر

چرا دل سیاهی و خون می خوری؟

به خون جگر چون بسر می بری؟

که از هجر شد بر تنم پوست خشک

از آن در دلم شد سیاهی پدید

که نافم جهان بر جدایی برید