که از هجر شد بر تنم پوست خشک

چرا دل سیاهی و خون می خوری؟

به خون جگر چون بسر می بری؟

به باد صبا گفت در نافه مشک

از آن در دلم شد سیاهی پدید

که نافم جهان بر جدایی برید

هنوز آن زمان در شکم خون خورم