هنوز آن زمان در شکم خون خورم

که از هجر شد بر تنم پوست خشک

از آن در دلم شد سیاهی پدید

که نافم جهان بر جدایی برید

که دور فلک برد از مادرم

صبا گفتش ای نافه مشک بس!

دم اندر کش ارچه تویی خوش نفس