که دور فلک برد از مادرم

از آن در دلم شد سیاهی پدید

که نافم جهان بر جدایی برید

هنوز آن زمان در شکم خون خورم

صبا گفتش ای نافه مشک بس!

دم اندر کش ارچه تویی خوش نفس

جهان گرچه از یار خویشت برید