صبا گفتش ای نافه مشک بس!

که نافم جهان بر جدایی برید

هنوز آن زمان در شکم خون خورم

که دور فلک برد از مادرم

دم اندر کش ارچه تویی خوش نفس

جهان گرچه از یار خویشت برید

تو را این بزرگی ز هجران رسید