به شمشیر گاه جوانی ز جان

نبینی به از خویشتن محرمی

که با دوست یاری اگر دل نهد

وگر جان دهد زو دلش چون رهد

بریدن بود بهتر از دوستان

شنیدم که صاحبدلی وقت گشت

به دکانچه درزییی بر گذشت