چو بشنید رخساره پرتاب کرد

چو برگ رزان از دم باد سرد؟

دمی چهره ات ارغوانی بود

گهی چون رخم زعفرانی بود

دو چشم از ستاره پر از آب کرد

جوابیم گرم از سر مهر گفت

به مژگان اندیشه از دل برفت