دو چشم از ستاره پر از آب کرد

دمی چهره ات ارغوانی بود

گهی چون رخم زعفرانی بود

چو بشنید رخساره پرتاب کرد

جوابیم گرم از سر مهر گفت

به مژگان اندیشه از دل برفت

که هر صبحدم چشم من می جهد