بغایت سیه کاسه ای در سحر

گشادم زبان را و گفتم به شب

که بهر چه چون صبح خندان شود؟

ستاره ز روی تو ریزان شود؟

چو چشمم چه ریزی به دامان گهر؟

شب تیره گفتا که باید مرا

سحرگه شدن زین شبستان جدا