ز حسرت که دارد زمین در درون

از آن خون رخ لاله گلگون شده است

گرانمایه گنجی است این آدمی

دریغ این چنین گنج زیر زمی

کناره ندارد که آید برون

به هر گل که برکرده از گل سر است

هزاران سمن رخ به زیر اندر است