کناره ندارد که آید برون

گرانمایه گنجی است این آدمی

دریغ این چنین گنج زیر زمی

ز حسرت که دارد زمین در درون

به هر گل که برکرده از گل سر است

هزاران سمن رخ به زیر اندر است

شبی می شنیدم که با جان بدن