هزاران سمن رخ به زیر اندر است

ز حسرت که دارد زمین در درون

کناره ندارد که آید برون

به هر گل که برکرده از گل سر است

شبی می شنیدم که با جان بدن

همی گفت در زیر لب این سخن

که ای نازنین مونس و همنفس