که ای نازنین مونس و همنفس

هزاران سمن رخ به زیر اندر است

شبی می شنیدم که با جان بدن

همی گفت در زیر لب این سخن

تو دانی که غیر از توام نیست کس

ز خاک سیاهم تو برداشتی

گلین خانه ام را تو افراشتی