تو دانی که غیر از توام نیست کس

شبی می شنیدم که با جان بدن

همی گفت در زیر لب این سخن

که ای نازنین مونس و همنفس

ز خاک سیاهم تو برداشتی

گلین خانه ام را تو افراشتی

منم خاک و از صحبتت زنده ام