منم خاک و از صحبتت زنده ام

تو دانی که غیر از توام نیست کس

ز خاک سیاهم تو برداشتی

گلین خانه ام را تو افراشتی

چو دور از تو باشم پراکنده ام

به هم سالها عیش ها رانده ایم

بسی دست عشرت برافشانده ایم