چو دور از تو باشم پراکنده ام

ز خاک سیاهم تو برداشتی

گلین خانه ام را تو افراشتی

منم خاک و از صحبتت زنده ام

به هم سالها عیش ها رانده ایم

بسی دست عشرت برافشانده ایم

تو را من به صد ناز پرورده ام