ز خاک سیاهم تو برداشتی

همی گفت در زیر لب این سخن

که ای نازنین مونس و همنفس

تو دانی که غیر از توام نیست کس

گلین خانه ام را تو افراشتی

منم خاک و از صحبتت زنده ام

چو دور از تو باشم پراکنده ام