غباری ز من بر دل پاک تو

من و تو دو هم صحبت و مونسیم

چو رفتیم کی باز با هم رسیم؟

تو آب حیاتی و من خاک تو

چو تو رفته باشی برون زین مغاک

چه من پیشت آنگه چه یک مشت خاک؟

مرا از تو هرگز رهایی مباد