چه من پیشت آنگه چه یک مشت خاک؟

تو آب حیاتی و من خاک تو

غباری ز من بر دل پاک تو

چو تو رفته باشی برون زین مغاک

مرا از تو هرگز رهایی مباد

میان من و تو جدایی مباد

تن این راز می گفت در گوش جان