بدان سرو سیمین هوایی نمود

به یکبارگی داده طاقت ز دست

به سودای دلدار دل بسته داشت

ز هجران رویش دلی خسته داشت

به آتش هوا بیشتر میل بود

نمی جست جز عشق کامی ز دوست

از او خواست مغز حقیقت نه پوست