نمی جست جز عشق کامی ز دوست

ز هجران رویش دلی خسته داشت

بدان سرو سیمین هوایی نمود

به آتش هوا بیشتر میل بود

از او خواست مغز حقیقت نه پوست

چو باز آید آب وصالش به جو

فرو می رود آتش تیز او