چو باز آید آب وصالش به جو

به آتش هوا بیشتر میل بود

نمی جست جز عشق کامی ز دوست

از او خواست مغز حقیقت نه پوست

فرو می رود آتش تیز او

یکی کرد از آن ماه پیکر سوال

که با من بگو ای جهان جمال