که با من بگو ای جهان جمال

چو باز آید آب وصالش به جو

فرو می رود آتش تیز او

یکی کرد از آن ماه پیکر سوال

جوانی بدین حسن و رای و خرد

که هر موی او دل به جایی خرد

چراش آنچنان خوار بگذاشتی؟