ماه و خورند بر فلک هر دو گدای روی تو

روی تو دید چشم من در پی دیده رفت دل

هست گناه چشم من نیست خطای روی تو

حد گدایی درت نیست مرا که روز و شب

تا نرسد به روی تو چشم حسود دم به دم

فاتحه خواند و می دمد صبح برای روی تو

چون به ربیع روی ابر از کف پادشاه ما