چون به ربیع روی ابر از کف پادشاه ما

ماه و خورند بر فلک هر دو گدای روی تو

تا نرسد به روی تو چشم حسود دم به دم

فاتحه خواند و می دمد صبح برای روی تو

در عرق است دم به دم گل ز حیای روی تو

کسری و جم به درگهت هر دو شه دروغیند

حاتم و معن بر درت هر دو گدای راستین