خون نخورم که خون من نیست خواری چون تویی

گر ندهم به عشق تو جان نه ز قدر جان بود

زان ندهم که دانمش نیست سزای چون تویی

ای که چو عمر در خوری خون مرا چه می خوری

خود نبود جفا روا خاصه بر آنکه او بود

بنده شاه می زند لاف هوای چون تویی

هست ز آب روی تو بر لب جوی سلطنت