خود نبود جفا روا خاصه بر آنکه او بود

زان ندهم که دانمش نیست سزای چون تویی

ای که چو عمر در خوری خون مرا چه می خوری

خون نخورم که خون من نیست خواری چون تویی

بنده شاه می زند لاف هوای چون تویی

هست ز آب روی تو بر لب جوی سلطنت

سر و جلال و جاه را نشو و نمای راستین