هست ز آب روی تو بر لب جوی سلطنت

خون نخورم که خون من نیست خواری چون تویی

خود نبود جفا روا خاصه بر آنکه او بود

بنده شاه می زند لاف هوای چون تویی

سر و جلال و جاه را نشو و نمای راستین

چند کشند اهل دل بار بلای آسمان

خود به کران نمی رسد جور و جفای آسمان