سر و جلال و جاه را نشو و نمای راستین

خود نبود جفا روا خاصه بر آنکه او بود

بنده شاه می زند لاف هوای چون تویی

هست ز آب روی تو بر لب جوی سلطنت

چند کشند اهل دل بار بلای آسمان

خود به کران نمی رسد جور و جفای آسمان

ژنده خویش را به از اطلس آسمان نهم