رفت آب رود و خون اندر دل ساغر نماند

فتنه آمد در جهان دست تطاول بر گشود

با که گویم این سخن چون در جهان داور نماند

رود و ساغر را همیشه عیش بود از بزم او

آتشی در زد چنان مرگش که مردم را بسوخت

جز لبان و دیده هاشان هیچ خشک و تر نماند

خاک بر سر کن، ای آب حیات تیره جان