باد اجل چراغ امل را فرو نشاند

از تاب سینه زد نفسی سرد و آه کرد

پوشید آفتاب پلاس سیاه شب

از کهکشان و سنبله ترتیب کاه کرد

وز دود آن چراغ جهانی سیاه کرد

ای چرخ بی حیا به چه چشم و کدام روی

خواهی به روی خسرو ایران نگاه کرد