از شاخ امید بر کسی خورد

از مایی و ز منی خود رست

ایمن ز بلا نمی توان بود

و ز دام بلا نمی توان جست

کز خویش برید و در تو پیوست

روی تو چه فتنه ها که انگیخت

زلف تو چه توبه ها که بشکست