روی تو چه فتنه ها که انگیخت

و ز دام بلا نمی توان جست

از شاخ امید بر کسی خورد

کز خویش برید و در تو پیوست

زلف تو چه توبه ها که بشکست

عشقت در غارت درون زد

با عشق تو در نمی توان بست