با عشق تو در نمی توان بست

روی تو چه فتنه ها که انگیخت

زلف تو چه توبه ها که بشکست

عشقت در غارت درون زد

چند از پی آن جهان خورم خون

چند از پی این جهان شوم پست

به زان نبود که گر بود بخت