کز خویش برید و در تو پیوست

ایمن ز بلا نمی توان بود

و ز دام بلا نمی توان جست

از شاخ امید بر کسی خورد

روی تو چه فتنه ها که انگیخت

زلف تو چه توبه ها که بشکست

عشقت در غارت درون زد