میان باغ قصری دید عالی

همه فرشش حریر و پرنیان بود

صبا می کرد بر گل جان فشانی

به گل می داد هر دم زندگانی

چو برج ماه خورشیدیش والی

ملک می گفت با خود که این چه جایست

که جوزا صورت و حورا نمایست؟