به گل می داد هر دم زندگانی

همه خاکش عبیر و زعفران بود

همه فرشش حریر و پرنیان بود

صبا می کرد بر گل جان فشانی

میان باغ قصری دید عالی

چو برج ماه خورشیدیش والی

ملک می گفت با خود که این چه جایست