همه خاکش عبیر و زعفران بود

همی کردند با هم سر دل باز

ز شبنم تاج گل چون تاج پرویز

بر آن آویزه نور دلاویز

همه فرشش حریر و پرنیان بود

صبا می کرد بر گل جان فشانی

به گل می داد هر دم زندگانی