چو از چوگان زلف او شدی مست

گهی بر یاد نرگس باده می خورد

که این چون چشم مست یار او بود

که آن چون قامت دلدار او بود

به جعد سنبل چین در زدی دست

چو با اندیشه لعلش فتادی

لب نوشین ساغر بوسه دادی